Sitare

 RENGİN DÜŞÜ/ŞÜ   Renkler hislerden terk etti kendini, eşyalara yâr oldu. Arkasından ağlayan bir avuç kimseyi pek de umursamayan bir hal ile gözlerden kaybolurken, bir gün geri gelmeyeceği hakikatini de yanında götürdüğünü hiç kimse bilmiyordu. Acaba farkında mıydı eşyaların yanına hiç yakışmadığının.   “Bir zamanlar yeryüzünde rengarenk gülüşlü, rengarenk bakışlı insanlar yaşarmış.” Masalını dinlerken, aslında öykü olması gerektiği hayali hep yanı başımızda oturup bizle birlikte dinler masalı. Zaman zaman fısıldar:    Bir kez düşlesene anlatılanları…   İçimdeki sesi dinler düşlerimin orta yerine yerleşiveririm. Önce şeffaf sesim ala olur sonra etraftaki her şey parlak bir kadife mavisine dönüşür. Gül renginde merhabalara, zümrüt yeşili bir çocuğa, akça gülümsemelere, lacivert hüzünlü bakışlara rastlarım… Masal da burada sona ermiş sözü beni oradan alıp gerçekliğe geri getirir.   Eskiye olan hasretimizin sebebi bu masal işte. Ve bir yenisi da...